closing moments

evet, evet... ironik oldu açılış metnini kapanan momentlerden bahsederek açmak. aklıma yeryüzündeki en romantik şarkılardan biri olan god only knows'u (beach boys) getirdi; onlar da bu şarkıya "i may not always love you" ile başlamışlardı.

lakin kapatıyoruz, cuma'ya gidiyorum ve takvimim tek gün, cuma. altı ve buçuk yıl tükendi, okul bitti. henüz ne hissettiğimi bilmiyorum, hiçbir şey hissetmeyeceğimi biliyorum. bir istanbul taksicisi gibi çok dolaştırmayacağım, bitirme projem vardı ki ismine layıktır, bu "closing moments"'le (kapanan momentler) ilgili bir çeviri yapıp projenin üstüne serpiştirdim ve bitti. proje gibi. belki izmir gibi.

haftalar önce yazıp belli ki bir şeyler anlatmaya çalıştığım bu iki paragrafı önsözüm belliyorum.

merhaba.

gri lunapark

beyaz bir duvar,
kırmızı bir kapı
ve siyah bir pencere.
ve siyah pencerenin önüne konmuş bi güvercin,
ve güvercinin gözleri,
ve bir şehir haritası,
ve kitaplık,
ve kültablası,
ve felakete tecrit edilmiş bir süperkahraman,
ve yırtılmış pelerini, şişmiş gözleri,
ve aydınlık ızdırabı, pak efkarı,
ve mavi bir denizaltı,
ve denizaltının içinde bir kadın,
halbuki hüznü yüzü, yüzü hüzün,
ancak karanlık mutluluğu, kirli neşesi,
ve yeniliklere saplanmış bir kadının dirayeti,
ve geçmişine yenillmiş bir süperkahramanın çaresizliği,
ve derin bir sessizlik,
ve savaş kayıp kayıtları,

hiçlik.